အခန်း (၁) ဇနီးလောင်း ကောင်းဟွေ့

အိုးရန်ရွှီဟာ အခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး သူ့ဘဝ အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားနေပါတယ်။ သူဟာ ဒီကမ္ဘာကို ဘဝကူးပြောင်းပြီး ရောက်ရှိလာတာပါ။ ဘဝကူးပြောင်းလာတဲ့ လူတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့မှာ ရွှေလက်ချောင်း ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို ဘာကိုမဆို ပြုပြင်နိုင်တဲ့ စနစ်ပါ။

“သခင်လေး… သခင်မလေးကောင်း လာပါတယ်”

 တံခါးအပြင်ဘက်က အစေခံတစ်ဦးရဲ့ အသံကြောင့် အိုးရန်ရွှီဟာ အတိတ်ကို တွေးတော စဉ်းစားနေရာကနေ သတိပြန်ဝင်လာပါတယ်။ သူဟာ အဝတ်အစားတွေကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်ပြီး အခန်းထဲကနေ ထွက်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက် အစေခံရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ အဓိက တံခါးပေါက်ဆီကို လျှောက်သွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ မရောက်သေးခင်မှာဘဲ ကောင်းဟွေ့နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အစေခံမလေးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲဝင်လာပါတယ်။ အစေခံမလေးရဲ့ နောက်မှာတော့ အသက်ကြီးကြီး မိန်းမတစ်ဦးနဲ့ မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦး ပါလာပါတယ်။

သူဟာ မိန်းမငယ်လေးကို ထီးဆောင်းပေးထားတဲ့ အထိန်းတော်ကြီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ဇနီးလောင်း ကောင်းဟွေ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ဇနီးလောင်း ကောင်းဟွေ့က အရောင်ဖျော့ဖျော့ ပိုးထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ သူမရဲ့ ပါးရိုးတွေက ကြီးကြီးမားမား မရှိဘဲ သေးသွယ်လှပပြီး သူမရဲ့ အသားအရေကလည်း နှင်းပွင့်လို့ ဖြူဝင်းသန့်စင်တာကြောင့် ကောင်းဟွေ့ဟာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းပြီး ချစ်စရာ ကောင်းနေပါတယ်။

သူမ ပြုံးလိုက်တော့ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပါးချိုင့်လေးနှစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ မိတ်ကပ် လိမ်းထားတာကလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ရှိတဲ့အတွက် ရနံ့သင်းတဲ့ ကြာပန်းတစ်ပွင့်လိုပါပဲ။

သူဟာ ကောင်းဟွေ့ကို စမြင်မြင်ချင်းကတည်းက တော်တော်လေး သဘောကျသွားပါတယ်။ အဲဒီကတည်းက ကောင်းဟွေ့ကို အပိုင်သိမ်းချင်ခဲ့တာပါ။ ရှင်းအောင်ပြောရရင်တော့ လိုးချင်တာပါ။

ရှေးခေတ် အဝတ်အစားတွေက ပွပြီးချောင်ချိလို့ ဖုံးရကွယ်ရ လွယ်ကူတာ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရပါမယ်။ မဟုတ်ရင် သူ ဘယ်နှခါတောင် အရှက်ကွဲမလဲ မသိပါဘူး။

လောကအကြောင်း ဘာမှမသိသေးတဲ့ ကောင်းဟွေ့သာ ထောင်မတ်နေတဲ့ သူ့လီးကြီးကို မြင်သွားရင် သေချာပေါက် လန့်ဖျပ်သွားမှာ သေချာပါတယ်။ ကံမကောင်း အကြောင်းမလှရင် မူးမေ့လဲသွားလောက်ပါတယ်။

သူဟာ မကြာခင်မှာ ကျောက်ဖန်အာဆီ ပြန်တော့မှာမလို့ မပြန်ခင်မှာ ကောင်းဟွေ့ကို လိုးသွားဖို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် အရင်လို စိတ်ကို မချုပ်တည်းတော့ဘဲ ရာဂမျက်လုံးတွေနဲ့ အငမ်းမရ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ကောင်းဟွေ့ဟာ ဒီမျက်လုံးတွေကို မြင်တော့ စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာသွားပါတယ်။ သူမရဲ့ အသံမှာတောင် ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ရှက်သွေးဖြာမှုတွေ ရောယှက်သွားပါတယ်။

“ရွှီလန်... အားဟွေ့ ဒေါ်လေးဆီကနေ မှင်တုံးကောင်းတစ်တုံး ရလာလို့ ရွှီလန်ကို လာပေးတာ... ဘယ်လိုလဲ... ကြိုက်တယ်မလား...”

ဒီခေတ်မှာ မိန်းကလေးတွေဆိုတာက ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို သတ်မှတ်ခံရတာပါ။ အရာရှိမိသားစုက သမီးမိန်းကလေးတွေဆိုရင် ပိုဆိုးပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုက မိဘအိမ် ဂုဏ်ယူရအောင် မျက်နှာပန်းလှအောင် လုပ်ပေးဖို့ပါပဲ။

အဲဒါကြောင့် ကောင်းဟွေ့က သူ့အဖေ စီစဉ်တာကို မငြင်းခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို လက်ခံဖို့ အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။ အိုးရန်ရွှီကလည်း ရုပ်ရည်ချောမောတယ် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ပြီး သူမအဖေရဲ့ ရာထူး၊ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် အိုးရန်ရွှီကို သေချာပေါက် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ။ အိုးရန်ရွှီက တော်ဝင်စာမေးပွဲမှာ ပထမ ရထားတာဆိုတော့ လက်ထပ်ပြီးရင်လည်း ဆင်းဆင်းရဲရဲ နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွက်ထားပါတယ်။

အဲဒါကြောင့်ပဲ ကောင်းဟွေ့က သူမရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို အိုးရန်ရွှီလက်ထဲ ပုံအပ်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အရှက်သိက္ခာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အိုးရန်ရွှီဆီကို နှစ်ရက်ခြား သုံးရက်ခြားတစ်ခါ လာနေတာပါ။

ကောင်းဟွေ့ရဲ့ အသံလေးက ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားထောင်လို့ တော်တော် ကောင်းပါတယ်။

အိုးရန်ရွှီဟာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မှင်တုံးကို လှမ်းယူလိုက်ချိန်မှာ ကောင်းဟွေ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းလို ဖြူစင်ဝင်းပ နူညံ့တဲ့ လက်ကလေးနဲ့ မတော်တဆ ထိမိသလို ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်ပါတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ကောင်းဟွေ့ရဲ့ မျက်နှာဟာ ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာလည်း ပျော်ရွှင်မှုတွေ အတိုင်းသား ပေါ်လာပါတယ်။ ဘေးမှာသာ အထိန်းတော်ကြီးနဲ့ အစေခံတွေ မရှိရင် သူ့လက်ကို ပြန်ကိုင်မှာ သေချာပါတယ်။

“ကြိုက်တယ်... အားဟွေ့ပေးတာဆိုရင် အကုန်ကြိုက်တယ်”

အိုးရန်ရွှီရဲ့ ဩရှရှ အသံက ညှို့ငင်ဖမ်းစားမှု တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်နေပါတယ်။

"ဟီးဟီး... ရွှီလန် ကြိုက်ရင် ပြီးတာပဲ... နောက်တစ်ခါ နန်းတွင်းထဲဝင်ရင် အရှင်မင်းကြီးဆီကနေ နောက်ထပ် မှင်တုံး လေးငါးတုံးလောက် ထပ်တောင်းပေးမယ်"

ကောင်းဟွေ့ဟာ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်လို ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း တောက်ပလာပါတယ်။

ဘေးနားက အထိန်းတော်ကြီးဟာ ဒါကိုမြင်တော့ သက်ပြင်းသာ ချပါတယ်။ အထိန်းတော်ကြီးဟာ သူ့သခင်မလေးကို သတိပေးချင်ပေမဲ့ ဘာပဲပြောပြော နားဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သိနေတဲ့အတွက် နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှမပြောတော့ပါဘူး။

ဒါကို သတိထားမိတဲ့ အိုးရန်ရွှီကလည်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲပါတယ်။

“အားဟွေ့... အထဲမှာ စကားပြောကြရအောင်”

"အင်း”

ကောင်းဟွေ့ဟာ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။

ကောင်းဟွေ့ဟာ အိုးရန်ရွှီရဲ့အိမ်ကို သူ့အိမ်လို သဘောထားပြီး အိုးရန်ရွှီ စာရေးလေ့ရှိတဲ့ စားပွဲခုံရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက် အိုးရန်ရွှီ ဖတ်လေ့ဖတ်ထရှိတဲ့ စာအုပ်တွေကို အမှတ်တမဲ့ လှန်လှောကြည့်ပြီး မေးပါတယ်။

“ရွှီလန်... ရွှီလန်နဲ့ အားဟွေ့ မတွေ့ရတာ ရက်တော်တော် ကြာသွားပြီ... ရွှီလန်က အားဟွေ့ကို သတိရရဲ့လား”

အိုးရန်ရွှီ ဘာမှ မပြောနိုင်မှာဘဲ မနေနိုင်တော့တဲ့ အထိန်းတော်ကြီးက "သခင်မလေး" ဆိုပြီး တားပါတယ်။

ကောင်းဟွေ့က အထိန်းတော်ကြီးရဲ့ မျက်လုံးထဲက “သိက္ခာထိန်းပါဦး” ဆိုတာကို နားလည်ပေမဲ့ နားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဆက်ပြောပါတယ်။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကလည်း တကယ်ပါပဲ... အရှင်မင်းကြီးက အားဟွေ့တို့ကို လက်ထပ်ခွင့် ပေးတော့မယ့်အချိန်ကျမှ ကွက်တိကို နေမကောင်း လာဖြစ်ရတယ်လို့... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အားဟွေ့တို့တွေ အခုလောက်ဆို လက်ထပ်ပြီးနေလောက်ပြီ"

"သခင်မလေး... စကားကို ဆင်ခြင်ပြောပါ" အထိန်းတော်ကြီးက မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးပါတယ်။

"အထိန်းတော်ကြီးကလည်း... ဒီမှာ အပြင်လူတွေမှ မရှိတာ... အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအကြောင်း ပြောတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... သူက မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ သားအရင်းမှ မဟုတ်တာ”

ဒီအချိန်မှာ ကောင်းဟွေ့က အိုးရန်ရွှီကို မိသားစုဝင်လို သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ ခေတ်သစ်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ သူ့ကို သတိရလားလို့ ပွင့်ပွင့်လင်လင်း မေးရဲပါတယ်။ ဒီရှေးခေတ်မှာ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဒီလိုမေးတာက အရှက်မရှိတာကို ပြနေပါတယ်။ နောက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီး အကြောင်းကို မထီမဲ့မြင် ပြောတာကလည်း ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက် အသတ်ခံရနိုင်ပါတယ်။

အိုးရန်ရွှီကတော့ ကောင်းဟွေ့ရဲ့ ဒီအပြုအမူကို သဘောကျပါတယ်။ ဒါက ဒီကောင်မလေးရဲ့ နှလုံးသားက သူ့အပိုင် ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို ပြနေတယ် မဟုတ်ပါလား။ ဒီတော့ သူ စည်းကျော်ပြီး အချစ်နယ်ကျွံရင်တောင် ကောင်းကောင်း ပြုစုပြီး နည်းနည်း ပြန်ချော့လိုက်တာနဲ့ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။